دو روز پیش رفتیم خونه مامان اینا.از وقتی یادمه یعنی از وقتی 4 سالم بود و اومدیم این خونه بابا تو باغچه کوچیکمون یه درخت انجیر کاشت.این درخت با کودکی ما رشد کرد.سالهای زیادی رو زیر سایه اش نشستیم.چه تابستونها که به شاخه های تنومندش تاب بستیم ساعتها تاب خوردیم.چه بعد از ظهرهایی که چوب به دست زیرش چرخیدیم برای چیدن انجیرسیاه و خوشمزه.چه خنده ها کردیم زیرش.چه اشکها ریختیم... گرمای تابستون برامون با درخت انجیر معنا داشت.... چه صفایی داشت اونروزها...سالهای سال نزدیک 25 سال درخت انجیر خونه ما یار و کس و کار ما بود...یه عضو مهم از خونواده... تا اینکه کم کم شروع کرد به

امروز مصادف با 16 مهر ماه 8 امین سالگرد ازدواجمونه.... 8 سال پیش... چنین روزی بود.انگاری که پلک به هم زدمو به امروز رسیدم.8 سالی که دوستش دارم.لحظه لحظه این 8 سال رو دوس دارم و برام عزیزن... روزهایی که گاهی به سختی اما همیشه با عشق گذشت.... بعد از گذشت هر سال همیشه فلاش بک می زنم به گذشته.ایا راضی بودم از سالی که گذشت؟؟؟ایا از عملکردم راضی ام...؟می تونست بهتر باشه؟؟؟ وقتی 18 سالم بود آرزوی محالی داشتم.اونوقتها خیلی استرس داشتم.همیشه نگران آینده ام بودم.همیشه به خودم می گفتم کاش توانایی اینو داشتم که سرم رو از زمان بیرون بکشم و 10 سال آینده امو ببینم...30 سالگیمو یا 3